Chapter 12/ Giulia Deline

The text belongs to Jean Genet- and I was unable to find a connection with Alain Resnais like you mention. It is written in 1949 and it is an extract from Journal d’ un voleur (Journal of a thief). From a stylistic standpoint, the writer extensively plays with the oxymoron, combining adjectives or nouns with contradictory meaning. In that way, he focuses on the ambiguity of violence or its often hidden character, to which he seems to be taken by and finds a relevant charm. From what I know, Pilorge was a criminal, whom Genet met in prison.

What I call violence is a brashness that remains idle, enamored by danger, she who emerges from a gaze, a step, a smile, she who spins inside us. She who panics us. This violence is a peacefulness that’s upsetting.

We are used to saying “What a charming guy!” So it was with the elegant characteristics of Pilorge. They were extremely violent. In fact, their elegance was extremely violent. The violence which characterized Stilitano’s only arm even if it was just resting on the table, made that peacefulness annoying and dangerous. I have worked with thieves and pimps whose power made me succumb to their every wish, but only a few of them were really brash. The brashest of them, Guy didn’t have a spec of violence in him. Stilitano, Pilorge and Michaëlis were cowards. And Java. Even when they were standing still, unmoving and silent, in their eyes, in their nose, in their mouths, in the palm of their hand, in the wide pants, in the hard hillock that shaped their knee underneath the sheet or the cover, glowed a dazzling, dark rage, visible under the light of a beam”

Dr. Elena Christodoulidou

Κεφάλαιο 12/ Giulia Deline

Το κείμενο ανήκει στον Jean Genet – και δεν κατάφερα να βρω κάποια διασύνδεση με τον Alain Resnais όπως αναφέρεις. Είναι   γραμμένο το 1949  και είναι απόσπασμα από το Journal d’  un voleur (Ημερολόγιο ενός κλέφτη).

Από υφολογικής άποψης, ο συγγραφέας παίζει σε μεγάλο βαθμό με το οξύμωρο σχήμα, συνδυάζοντας συχνά επίθετα ή ουσιαστικά με αντιφατικό νόημα. Με τον τρόπο αυτό, εστιάζει στην αμφισημία της βίας ή του συχνά κρυφού χαρακτήρα της, στον οποίο φαίνεται εξάλλου να γοητεύεται και βρίσκει ένα σχετικό χάρισμα. Εξ όσων γνωρίζω, ο Pilorge ήταν εγκληματίας, τον οποίο ο Genet συνάντησε στη φυλακή.

 «Αυτό που εγώ αποκαλώ βία είναι μια θρασύτητα που παραμένει άπραγη, ερωτευμένη με τον κίνδυνο. Εκείνη που διαφαίνεται σ’ ένα βλέμμα, ένα βήμα, ένα χαμόγελο, εκείνη που στροβιλίζεται μέσα μας. Εκείνη που μας πανικοβάλλει. Αυτή η βία είναι μια ηρεμία που μας αναστατώνει. 

Πως λέμε… «τι φινετσάτος τύπος!» Έτσι και τα κομψά χαρακτηριστικά του Pilorge. Ήτανε άκρως βίαια. Κατ’ ακρίβεια, η κομψότητά τους ήταν άκρως βίαιη. Η βία που χαρακτήριζε το μοναδικό χέρι του Stilitano, αν και ήταν απλώς ακουμπισμένο στο τραπέζι, έκανε την ηρεμία αυτή ενοχλητική κι επικίνδυνη. Έτυχε να δουλέψω με κλέφτες και νταβατζήδες που η εξουσία τους μ’ έκανε να λυγίζω σε κάθε επιθυμία τους, μα λίγοι από αυτούς ήταν στ’ αλήθεια θρασείς. Ο δε θρασύτερος από όλους, ο Guy, δεν είχε ίχνος βίας μέσα του. Ο Stilitano, ο Pilorge και ο Michaëlis ήταν δειλοί. Και ο Java. Ακόμη κι όταν στέκονταν ακίνητοι, ασάλευτοι και χαμογελαστοί, στα μάτια τους, στη μύτη, στο στόμα, στην παλάμη του χεριού τους, στο φαρδύ παντελόνι, στον σκληρό λοφίσκο που σχημάτιζε το γόνατό τους κάτω απ’ το σεντόνι ή το σκέπασμα, έλαμπε μια εκθαμβωτική, σκοτεινή οργή, ορατή υπό το φως μιας αχτίδας.»

Δρ Έλενα Χριστοδουλίδου